กลอน

ใครลืมลืมใครใจรู้

ใครอยู่ใครไปใจเห็น

ใครสุขใครเศร้าเช้าเย็น

ใจเป็นที่แจ้งแห่งเรา

ใครรักใครชังช่างเถิด

ใครเชิดใครชูช่างเขา

ใครเบื่อใครบ่นทนเอา

ตัวเราร่มเย็นเป็นพอ